تكفئوا الاسلام على وجهه انتهاكا لحريمه . . . ) اين تعبير كنايه از مخالفت آنان با دين خداوند و حركت آنها در مسير گمراهى و سرگردانى است . پيش از اين نيز شبيه آن گذشت . « 1 » ( الذي وضعه اللّه لكم حرما في أرضه و أمنا بين خلقه . . . بينكم ) ضمير « وضعه » به اسلام بازمىگردد . امام عليه السّلام مىگويد كه خدا در دين خود براى شما امنيت و خير دنيا و آخرت را در نظر گرفته است ؛ پس اگر مخالفت كرديد و فرمان نبرديد ، در ترس و دلهره از كافران و زير بار ستم آنان خواهد زيست و هيچ يار و ياورى نخواهيد يافت . ( و إن عندكم الأمثال من بأس اللّه و قوارعه و أيامه و وقائعه . . . ) منظور از « أمثال » آيات و رواياتى است كه از سرنوشت گردنكشان و عذاب خداوند بر آنها ياد مىكنند . خداوند آنان را مايه عبرت و پند آيندگان قرار داده است تا كه شايد تقوا پيشه كنند . منظور از « بأس اللّه » و تعابير پس از آن ، همان عذاب و انتقام الهى است . امام عليه السّلام مىگويد : چرا شما امرونهى خدا را ناديده مىگيريد ؛ در حالىكه از انتقام و تهديد او آگاه هستيد ؟ آيا گرفتار آمدن به سرنوشت آنها را بعيد مىدانيد و مانند آنها درخواست عذاب از خدا مىكنيد ؟ ! خدا مهلت مىدهد ، اما فراموش نمىكند . سپس امام عليه السّلام به بيان اسباب خشم خداوند مىپردازد : ( إلا لتركهم الأمر بالمعروف و النهي عن المنكر ) دين خدا ، دينى فعال است و نه منفعل . اين دين از تو مىخواهد كه از كارهاى زشت پرهيز كنى و افزون بر آن ، ديگران را نيز از انجام آن بازدارى و با كسانى كه به انجام بدى اصرار مىكنند ، مبارزه كنى .

--> ( 1 ) . نك : شرح خطبه 103 و 108 .